Papuga Tarczowa (Barabanda) Polytelis Swansonie
Papugi te żyją w Australii. Występują tam w dwóch populacjach na terenach stanów: Nowa Południowa Walia i Victoria. Terytoria te położone są na południowym zachodzie kontynentu. Klimat południowo-zachodniej Australii przypomina klimat panujący śródziemnomorskich krajach Europy, takich jak Włochy czy Hiszpania. Miało to niebagatelne znaczenie w szybkiej aklimatyzacji do warunków europejskich pierwszych ptaków sprowadzanych do Europy.
Księżniczki tarczowe (Polytelis swainsoni), popularnie nazywane barabandami, należą do papug bardzo wytrzymałych na warunki klimatyczne występujące w Europie Środkowej. Ich wielkość, ubarwienie, dostępność na rynku, sprawiły, że to właśnie one nadają się do całorocznych wolier zewnętrznych.
Papuga tarczowa (polytelis swansonii) ma długość ciała około 40 cm, z czego prawie połowa tej długości przypada na ogon .Papugi te z natury nie są hałaśliwe i nie niszczą drewnianych elementów woliery, ale są za to bardzo ruchliwe i płochliwe. Woliera dla nich powinna mieć długość co najmniej około 4 metrów i być częściowo zadaszona oraz osłonięta od wiatrów. Barabandy są dobrymi lotnikami i w ich wolierach nie powinno być gąszczu gałęzi, gdyż ptaki będąc spłoszone mogły by się o nie porozbijać. W konsekfencji czego mogło by dojść do urazów kończyn, skrzydeł lub głowy, a nawet nagłych paraliżu i śmierci ptaka. Ptaki te są żywotne i nie jednokrotnie w niewoli dożywają wieku 20-tu lat, odchowując w odpowiednich warunkach nawet sporą gromadkę potomstwa. Dymorfizm płciowy jest u tych ptaków wyraźnie zaznaczony. Głównym ubarwieniem u tych papug jest kolor zielony w odcieniach. Samczyk ma dziób koloru czerwonego, czoło jest u niego żółte z lekkim zabarwieniem czerwieni, gardło aż do piersi jest też w kolorze żółtym, a na samej piersi rozciąga się w kształcie sierpniu księżyca-czerwony pas. Grzbiet, kark, brzuch i skrzydła są koloru zielonego. Pióra ogonowe z wierzchniej strony mają kolor zielony z lekkim niebieskim nalotem, a ze spodniej strony są zabarwione na czarno. W ubarwieniu samiczki dominuje kolor zielony w różnych odcieniach. Brak jest u niej jakichkolwiek ozdób na głowie. Pióra ogonowe w jej dolnej części i od strony wewnętrznej są koloru różowego, na zewnętrznej zaś czarnego. Skoki są zabarwione na czerwono. Okres lęgowy u tych papug zaczyna się w drugiej połowie kwietnia. W tym momencie samczyk zaczyna się popisywać przed swoja wybranką, przelatując z gałęzi na gałąź podskakując na niej i z energicznym pionowym ruchem głowy podśpiewuje. W trakcie tego podniecenia żółty kolor jego tęczówki rozszerza sie i zwęża. Pod względem karmy, ptaki te nie są wybredne. Podajemy im różne nasiona, takie jak : proso, kanar, owies, konopie, słonecznik, kardi, moczoną pszenicę. Podajemy tez zielonki, różne warzywa i owoce, w tym także dziko rosnące jak czarny bez, jarzębina. Możemy podawać także i gotowaną kaszę, ryż ,twaróg, biszkopty moczone w mleku. Nie wolno też zapominać o kostkach wapiennych i składnikach mineralnych i witaminach. Zadziwiającym faktem w chowie tych papug jest to, że samiczki są cięższe niż samczyki i są bardziej krępej budowy ciała.
Bibliografia:
- zwierzeta.pl
- aviornis.pl